Skandynawskie cudzysłowy

Leave a comment
mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Cudzysłów, czyli znak używany do oznaczenia w tekście ciągłym cytatu oraz zna­czenia figuratywnego wyrazu. Znak dla typografów dosyć kło­pot­liwy, bo każdy język wypracował sobie inną konwencję.

Nawet w ję­zykach skandynawskich, choć są sobie tak bliskie (po­mi­jam tu fiński), panują odmienne zwyczaje. Poniższy tekst to skrót zasad stosowania cudzysłowu przede wszystkim w nor­wes­kim, ale także w duńskim i szwedzkim.

Norweski

W norweskiej tradycji drukarskiej przyjęło się stosować podwójny cu­dzy­słów ostrokątny (tzw. francuski), bez odstępów lub podobnych, pojedynczych.

W piśmie ręcznym dawniej zwykło się stosować cudzysłowy takie jak polski cudzysłów drukarski, który ostatecznie przedostał się także do druku; później częstszy stał się “taki” cudzysłów, prawdopodobnie pod wpływem typografii angielskiej i ten właśnie najczęściej można spotkać we współczesnych drukach.

Dla cytatów w cytatach stosujemy, zależnie od wyboru jednej z dwóch powyższych konwencji jeden z następujących zapisów:
1) “wstawiamy ‘pojedynczy cudzysłów’ w cudzysłów podwójny”
2) «wstawiamy ‘pojedynczy cudzysłów’ w cudzysłów francuski».

Podobnie jak w języku polskim, nie używamy cudzysłowu dla znaczeń meta­fo­rycz­nych, jeśli są poprzedzone wyrażeniem såkalte (tak zwa­ny).

Duński

O ile Norwegowie stosują cudzysłów francuski, o tyle Duńczycy pre­fe­rują »niemiecki«. Stosują go także dla cytatu w cytacie.

Szwedzki

Szwedzki cudzysłów jest dziwny, bo zupełnie inny, o ”taki”. Cytat w cy­tacie zapisywany jest tak samo jak w norweskim.

Tekst na podstawie: typografi.no; Rannem, Øyvin: Typografi og skrift. Abstrakt 2005.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *