All posts filed under: przestrzeń publiczna

Londyńskie metro, cz. 2

Leave a comment
Londyn / przestrzeń publiczna
Rozkładówka z artykułu „Edward Johnston and Letter Spacing”

Mamy w miesz­ka­niu osob­ną pół­kę na rze­czy po­ży­czo­ne. Zaj­rza­łam tam ostat­nio, że­by spraw­dzić, czy nie prze­trzy­mu­ję cu­dzej wła­sno­ści dłu­żej, niż po­zwa­la na to do­bre wy­cho­wa­nie. Zna­la­złam Type & Ty­po­gra­phy – wy­bór ar­ty­ku­łów z cza­so­pi­sma „Ma­trix, the re­view for prin­ters & bi­blio­phi­les” (Ka­ro­li­no, wkrót­ce zwró­cę!) a w nim tek­st o Joh­sto­nie, któ­ry do­brze uzu­peł­nia moje wcze­śniej­sze uwa­gi. Au­to­rem ar­ty­ku­łu jest Co­lin Banks, któ­ry ra­zem ze swo­im part­ne­rem za­wo­do­wym, Joh­nem Mi­le­sem, przy­go­to­wy­wał w la­tach 80 no­wą wer­sję pi­sma Joh­sto­na dla lon­dyń­skie­go me­tra. Tek­st jest do­syć oso­bi­sty i spo­ro w nim […]

Londyńskie metro

comment 1
Londyn / poza Krakowem / przestrzeń publiczna
Wejście do „Westminster Station” w Londynie

W tym roku lon­dyń­ska tuba ob­cho­dzi swo­je 150 uro­dzi­ny. W 1913 roku, czy­li 100 lat temu, za­mó­wio­no o bry­tyj­skie­go ka­li­gra­fa Edwar­da John­sto­na krój, któ­ry miał być uży­wa­ny w ozna­ko­wa­niu me­tra. Pi­smo mia­ło być za­ko­rze­nio­ne w tra­dy­cji, ale no­wo­cze­sne. Krój od­da­ny i wdro­żo­ny trzy lata póź­niej fak­tycz­nie taki był: opie­rał się na rzym­skich pro­por­cjach, ale sta­wiał na czy­tel­ność i mi­ni­ma­lizm. Joh­ston opra­co­wał tyl­ko jed­ną od­mia­nę, któ­rej gru­bość usta­lił mie­rząc gru­bość li­nii uło­żo­nej z sied­miu ołów­ków o rom­bo­ida­lym prze­kro­ju (!). Kształt rom­bu po­wtó­rzo­ny zo­stał tak­że w krop­kach nad i­ i j. Inne cha­rak­te­ry­stycz­ne […]

Ø czy Ö?

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Nie każ­de mia­sto może poszczy­cić się typo­gra­fią prze­strze­ni publicz­nej na mia­rę Ber­li­na. Oslo ma swo­je pro­ble­my, któ­re wią­żą się z histo­rią i ję­zykiem. Czy­tel­nicy komik­su Scan­di­na­via and the World pamię­ta­ją za­pewne odci­nek o dia­kry­ty­ka­ch. Poniż­sze zdję­cia przed­sta­wia­ją tę samą nazwę uli­cy, lecz zapi­sa­ną róż­nie po dwó­ch jej stro­na­ch. Tyl­ko znak z pierw­szej tabli­cy zali­cza­ny jest do nor­wes­kiego (a tak­że i duń­skie­go) alfa­be­tu. Dru­gi znak wystę­pu­je m.in. w alfa­be­cie szwedz­kim. Oba zna­ki repre­zen­tu­ją jed­nak ten sam dźwięk: dyftong oe. Gene­zy lite­ry ø (to rów­nież jej nazwa, choć cza­sem […]

Skandynawskie cudzysłowy

Leave a comment
mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Cudzy­słów, czy­li znak uży­wa­ny do ozna­cze­nia w tek­ście cią­głym cyta­tu oraz zna­czenia figu­ra­tyw­ne­go wyra­zu. Znak dla typo­gra­fów dosyć kło­pot­liwy, bo każ­dy język wypra­co­wał sobie inną kon­wen­cję. Nawet w ję­zykach skan­dy­naw­ski­ch, choć są sobie tak bli­skie (po­mi­jam tu fiń­ski), panu­ją odmien­ne zwy­cza­je. Poniż­szy tek­st to skrót zasad sto­so­wa­nia cudzy­sło­wu przede wszyst­kim w nor­wes­kim, ale tak­że w duń­skim i szwedz­kim. Norweski W nor­we­skiej tra­dy­cji dru­kar­skiej przy­ję­ło się sto­so­wać podwój­ny cu­dzy­słów ostro­kąt­ny (tzw. fran­cu­ski), bez odstę­pów lub podob­ny­ch, poje­dyn­czy­ch. W piśmie ręcz­nym daw­niej zwy­kło się sto­so­wać cudzy­sło­wy takie jak […]