All posts filed under: przestrzeń publiczna

Londyńskie metro, cz. 2

Leave a comment
Londyn / przestrzeń publiczna
Rozkładówka z artykułu „Edward Johnston and Letter Spacing”

Mamy w miesz­ka­niu osob­ną pół­kę na rze­czy po­ży­czo­ne. Zaj­rza­łam tam ostat­nio, że­by spraw­dzić, czy nie prze­trzy­mu­ję cu­dzej wła­sno­ści dłu­żej, niż po­zwa­la na to do­bre wy­cho­wa­nie. Zna­la­złam Type & Ty­po­gra­phy – wy­bór ar­ty­ku­łów z cza­so­pi­sma „Ma­trix, the re­view for prin­ters & bi­blio­phi­les” (Ka­ro­li­no, wkrót­ce zwró­cę!) a w nim tekst o Joh­sto­nie, któ­ry do­brze uzu­peł­nia moje wcze­śniej­sze uwa­gi. Au­to­rem ar­ty­ku­łu jest Co­lin Banks, któ­ry ra­zem ze swo­im part­ne­rem za­wo­do­wym, Joh­nem Mi­le­sem, przy­go­to­wy­wał w la­tach 80 no­wą wer­sję pi­sma Joh­sto­na dla lon­dyń­skie­go me­tra. Tekst jest do­syć oso­bi­sty i spo­ro w nim ża­lu […]

Londyńskie metro

comment 1
Londyn / poza Krakowem / przestrzeń publiczna
Wejście do „Westminster Station” w Londynie

W tym roku lon­dyń­ska tuba ob­cho­dzi swo­je 150 uro­dzi­ny. W 1913 roku, czy­li 100 lat temu, za­mó­wio­no o bry­tyj­skie­go ka­li­gra­fa Edwar­da John­sto­na krój, któ­ry miał być uży­wa­ny w ozna­ko­wa­niu me­tra. Pi­smo mia­ło być za­ko­rze­nio­ne w tra­dy­cji, ale no­wo­cze­sne. Krój od­da­ny i wdro­żo­ny trzy lata póź­niej fak­tycz­nie taki był: opie­rał się na rzym­skich pro­por­cjach, ale sta­wiał na czy­tel­ność i mi­ni­ma­lizm. Joh­ston opra­co­wał tyl­ko jed­ną od­mia­nę, któ­rej gru­bość usta­lił mie­rząc gru­bość li­nii uło­żo­nej z sied­miu ołów­ków o rom­bo­ida­lym prze­kro­ju (!). Kształt rom­bu po­wtó­rzo­ny zo­stał tak­że w krop­kach nad i­ i j. Inne cha­rak­te­ry­stycz­ne […]

Ø czy Ö?

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Nie każde miasto może poszczycić się typografią przestrzeni publicznej na miarę Berlina. Oslo ma swoje problemy, które wiążą się z historią i ję­zykiem. Czy­tel­nicy komiksu Scandinavia and the World pamiętają za­pewne odcinek o diakrytykach. Poniższe zdjęcia przedstawiają tę samą nazwę ulicy, lecz zapisaną różnie po dwóch jej stronach. Tylko znak z pierwszej tablicy zaliczany jest do nor­wes­kiego (a także i duńskiego) alfabetu. Drugi znak występuje m.in. w alfabecie szwedzkim. Oba znaki reprezentują jednak ten sam dźwięk: dyftong oe. Genezy litery ø (to również jej nazwa, choć czasem mówi się też […]

Skandynawskie cudzysłowy

Leave a comment
mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Cudzysłów, czyli znak używany do oznaczenia w tekście ciągłym cytatu oraz zna­czenia figuratywnego wyrazu. Znak dla typografów dosyć kło­pot­liwy, bo każdy język wypracował sobie inną konwencję. Nawet w ję­zykach skandynawskich, choć są sobie tak bliskie (po­mi­jam tu fiński), panują odmienne zwyczaje. Poniższy tekst to skrót zasad stosowania cudzysłowu przede wszystkim w nor­wes­kim, ale także w duńskim i szwedzkim. Norweski W norweskiej tradycji drukarskiej przyjęło się stosować podwójny cu­dzy­słów ostrokątny (tzw. francuski), bez odstępów lub podobnych, pojedynczych. W piśmie ręcznym dawniej zwykło się stosować cudzysłowy takie jak polski cudzysłów […]