All posts filed under: diakrytyki

Kłopoty z ligaturą [æ] w pismach kursywnych

komentarze 2
diakrytyki / ligatury / mikrotypografia
Kaligraficzny zapis liter (osobno) „a” oraz „e”

Kiedy kilka lat temu chodziłam na zajęcia z kaligrafii, toczyliśmy z prowadzącym gorące dyskusje dotyczące najlepszych rozwiązań dla zapisu polskich znaków i dwuznaków. The Universal Penman Bickhama, Spencerian Penmanship ani inne popularne książki i wzorniki nie podają odpowiednich rozwiązań, bo nie były tworzone z myślą o języku polskim. Pamiętam, że gorąco sprzeciwiałam się oddzielaniu ogonków od liter, powołując się na teksty Adama Twardocha. Na szczęście w przypadku języka polskiego zawsze mogę też sięgnąć pamięcią do pisma szkolnego, którego z takim trudem uczyłam się w wieku lat sześciu, plamiąc ręce atramentem cieknącym z pióra chińskiego. […]

Suomen kieli

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia

Zemścił się na mnie fakt, że o fińskich cudzysłowach nie napisałam, bo przyszło mi teraz składać po fińsku. Dla porządku dodam więc, że Fi­no­wie stosują takie same cudzysłowy, jak Szwedzi, z którymi żyją zresz­tą w jednym kraju. W ramach dalszej pokuty kilka ogólnych uwag o fińs­kiej typografii. Już na pierwszy rzut oka widać, że słowa w tym języku są o wiele dłuż­sze niż w polskim czy angielskim. Średnia długość polskich wyrazów to 6 znaków. W fińskim około połowa słów złożona jest z 6–10 zna­ków, a te złożone z ponad 11 liter stanowią 22%. Podobno naj­dłuż­szym fińs­kim […]

Ø czy Ö?

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Nie każde miasto może poszczycić się typografią przestrzeni publicznej na miarę Berlina. Oslo ma swoje problemy, które wiążą się z historią i ję­zykiem. Czy­tel­nicy komiksu Scandinavia and the World pamiętają za­pewne odcinek o diakrytykach. Poniższe zdjęcia przedstawiają tę samą nazwę ulicy, lecz zapisaną różnie po dwóch jej stronach. Tylko znak z pierwszej tablicy zaliczany jest do nor­wes­kiego (a także i duńskiego) alfabetu. Drugi znak występuje m.in. w alfabecie szwedzkim. Oba znaki reprezentują jednak ten sam dźwięk: dyftong oe. Genezy litery ø (to również jej nazwa, choć czasem mówi się też […]

Problemy indologa

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia

Każdy kto zmierzył się kiedykolwiek z tekstem w obcym alfabecie i z je­go trans­kryp­cją, wie, jak trudno znaleźć krój na tyle bogaty, by obej­mo­wał zarówno zna­ki łacińskie, jak i obce, a do tego jeszcze transkrypcję. Phonetics in Ancient India wydane przez Oxford University Press w la­tach pięćdziesiątych całkiem ład­nie radzi sobie tym problemem (a dia­krytyków tu naprawdę mnóstwo). Mo­im ulubieńcem jest znaczek zapisywany zwykle w transkrypcji jako ṣ, a tutaj ob­da­rzone uroczą nóżką.