All posts filed under: diakrytyki

Kłopoty z ligaturą [æ] w pismach kursywnych

komentarze 2
diakrytyki / ligatury / mikrotypografia
Kaligraficzny zapis liter (osobno) „a” oraz „e”

Kie­dy kil­ka lat temu cho­dzi­łam na zaję­cia z kali­gra­fii, toczy­li­śmy z pro­wa­dzą­cym gorą­ce dys­ku­sje doty­czą­ce naj­lep­szy­ch roz­wią­zań dla zapi­su pol­ski­ch zna­ków i dwu­zna­ków. The Uni­ver­sal Pen­man Bic­kha­ma, Spen­ce­rian Pen­man­ship ani inne popu­lar­ne książ­ki i wzor­ni­ki nie poda­ją odpo­wied­ni­ch roz­wią­zań, bo nie były two­rzo­ne z myślą o języ­ku pol­skim. Pamię­tam, że gorą­co sprze­ci­wia­łam się oddzie­la­niu ogon­ków od liter, powo­łu­jąc się na tek­sty Ada­ma Twar­do­cha. Na szczę­ście w przy­pad­ku języ­ka pol­skie­go zawsze mogę też się­gnąć pamię­cią do pisma szkol­ne­go, któ­re­go z takim tru­dem uczy­łam się w wie­ku lat sze­ściu, pla­miąc ręce atra­men­tem ciek­ną­cym […]

Suomen kieli

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia

Zemścił się na mnie fakt, że o fiński­ch cudzy­sło­wa­ch nie napi­sa­łam, bo przy­szło mi teraz skła­dać po fińsku. Dla porząd­ku dodam więc, że Fi­no­wie sto­su­ją takie same cudzy­sło­wy, jak Szwe­dzi, z któ­ry­mi żyją zresz­tą w jed­nym kra­ju. W rama­ch dal­szej poku­ty kil­ka ogól­ny­ch uwag o fińs­kiej typo­gra­fii. Już na pierw­szy rzut oka widać, że sło­wa w tym języ­ku są o wie­le dłuż­sze niż w pol­skim czy angiel­skim. Śred­nia dłu­go­ść pol­ski­ch wyra­zów to 6 zna­ków. W fińskim oko­ło poło­wa słów zło­żo­na jest z 6–10 zna­ków, a te zło­żo­ne z ponad 11 liter sta­no­wią 22%. Podob­no […]

Ø czy Ö?

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia / Oslo / przestrzeń publiczna

Nie każ­de mia­sto może poszczy­cić się typo­gra­fią prze­strze­ni publicz­nej na mia­rę Ber­li­na. Oslo ma swo­je pro­ble­my, któ­re wią­żą się z histo­rią i ję­zykiem. Czy­tel­nicy komik­su Scan­di­na­via and the World pamię­ta­ją za­pewne odci­nek o dia­kry­ty­ka­ch. Poniż­sze zdję­cia przed­sta­wia­ją tę samą nazwę uli­cy, lecz zapi­sa­ną róż­nie po dwó­ch jej stro­na­ch. Tyl­ko znak z pierw­szej tabli­cy zali­cza­ny jest do nor­wes­kiego (a tak­że i duń­skie­go) alfa­be­tu. Dru­gi znak wystę­pu­je m.in. w alfa­be­cie szwedz­kim. Oba zna­ki repre­zen­tu­ją jed­nak ten sam dźwięk: dyftong oe. Gene­zy lite­ry ø (to rów­nież jej nazwa, choć cza­sem […]

Problemy indologa

Leave a comment
diakrytyki / mikrotypografia

Każ­dy kto zmie­rzył się kie­dy­kol­wiek z tek­stem w obcym alfa­be­cie i z je­go trans­kryp­cją, wie, jak trud­no zna­leźć krój na tyle boga­ty, by obej­mo­wał zarów­no zna­ki łaciń­skie, jak i obce, a do tego jesz­cze trans­kryp­cję. Pho­ne­tics in Ancient India wyda­ne przez Oxford Uni­ver­si­ty Press w la­tach pięć­dzie­sią­ty­ch cał­kiem ład­nie radzi sobie tym pro­ble­mem (a dia­krytyków tu napraw­dę mnó­stwo). Mo­im ulu­bień­cem jest zna­czek zapi­sy­wa­ny zwy­kle w trans­kryp­cji jako ṣ, a tutaj ob­da­rzone uro­czą nóż­ką.